یاد ملک خانم شریفی : از محمد مدنی : آپادانا اردیبهشت 1388

به یاد خا نم ملک شریفی (مدرسی )

(1388-1302 )

خانم ملک مدرسی نیز از دنیا رفتند .غروب روز دوشنبه 24 فروردین 1388 بین دو نماز مغرب و عشا ، در آپارتمان مسکونی خود در کوچه هاشم بیک پاقلعه و شاید در فاصله چند صد متری از خانه اجدادی شوهر مرحوم خود علی آقای مدرسی ، تسبیح بدست برسر جا نماز ، به آرامی بر زمین دراز کشیدند ، به آسودگی چشم بر هم نهادند و از دنیا رفتند.

به راستی اینگونه مردن هم نعمتی است . بدون تجربه کردن روزهای طولانی رفت و آمد توام با دلهره به بیمارستان ، زمین گیر شدن ، بستری شدن ،عمل های جراحی بی نتیجه ، گرفتاری سوند و سرم و لوله از حلق و هزار و یک ابزارپزشکی نوین که گوئی همه را برای شکنجه بیمار اختراع کرده اند. گویی مرگ را چون یک شربت گوارا نوشیدند و رفتند. و روز سه شنبه 25 فروردین هم پیکر نحیفشان در آرامگاه خانوادگیشان در گورستان کوچک ده شورکاب لواسان تهران، درکنارمرحوم مادرشان مطهر خانم کشفی و مرحوم برادرشان منصور شریفی قرار یافته بود .

آشنایی و سپس ازدواجشان در حدود سال   1332  با خویش برازنده و بلند قامت و خوش لباس و خوش تیپ ما ، آقای علی مدرسی از باغ ییلاقی خانواده شریفی در شورکاب شروع شد. علاقه و عشق و همدلی این زوج ، و مراقبت و مواظبت دلسوزانه ای که ملک خانم از علی آقا در همه طول زندگی نمودند و گاه به حد وسواس میرسید ، بسیار چشمگیر بود .

یکبار که پس از عقد، من ولعیا (سال 1362 ) برای پاگشا در منزلشان که آنموقع در خیابان مهناز تهران بود ، مهمان بودیم ، با چشمانی که از شادی برق میزد آلبوم عکسی را نشانمان دادند که حاوی تقریبا 30 عکس عکاسخانه ای دو نفره از خودشان و علی آقا بود که هرسال دقیق و سر وقت ، به مناسبت سالگرد ازدواجشان گرفته بودند. 

هم چنین این را هم بگویم که نخستین سفر زیارتی  من به مشهد که شاید یک هفته طول کشید در تابستان 1339 وقتی هشت سالم بود، به هم راهی مادرم و ایشان صورت پذیرفت.

یاد ملک خانم و علی آقای مدرسی گرامی باد.

                                                                   محمد مدنی

/ 1 نظر / 8 بازدید
رضا مدنی

سلام بهر حال یکی از ویژگیهای ملموس در دنیا مادی ما همین جداییهاست علی الخصوص که سفر به دیگر سو بوده و راه بازگشتی نیز بر آن متصور نباشد.جای خالیشان نیزدر بین بازماندگان و بستگان و افرادی که عمری با آنان مانوس بوده اند ، محسوس خواهد بود. اما براستی آیا مرگ جز هشداری برای زمینیان است؟ هان ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان ....... اما گذشته از همه این بحثها سرکار خانم ملک خانم عمری را با عشق به همسر و زندگی و آنچه بدان معتقد بودند سپری کرده و پس از عمری با برکت در خانه خود و در حالیکه هنوز به تنهایی قادر به انجام امور شخصی و دینی خود بودند از جسم و قفس خاکی خود خداحافظی کردند و رفتند..... یادشان گرامی باد و روحشان قرین رحمت پروردگار